Bazı şeyler vardır ki kelimeler yetmez.
Bir tablonun karşısında dururken yüreğimizin içinde uyanan o garip kıpırtıyı, bir piyano ezgisinin ilk notasında gözlerimize dolan yaşları açıklayamaz dil. İşte tam da bu sebeple sanat var: Söylenemeyeni duyurmak, görülmeyeni göstermek ve hissedileni çoğaltmak için.
Sanat, zamanın tanıklığını yapan en dürüst aynadır. Dönemler değişir, iktidarlar gelir geçer, ideolojiler birbirine çarpar, ama bir ressamın fırça darbesi, bir şairin dizeleri ya da bir dansçının adımı, o anın ruhunu saklar. Goya’nın “3 Mayıs 1808” tablosu yalnızca bir isyanın değil, insanlığın evrensel çığlığının ifadesidir. Van Gogh’un sarılarını anlamak için sadece göz değil, yanmış bir ruh gerekir. Çünkü sanat sadece göze hitap etmez; kalbe, vicdana, hafızaya işler.
Bugün her şeyin hızlandığı, düşünmenin bile “zaman kaybı” sayıldığı bir çağda, sanat, belki de en devrimci eylemdir. Bir eserin önünde durmak, susmak ve düşünmek… Bu basit görünen ama unutulmuş eylemler, bizi tekrar insan kılar. Sanat, acele etmeyenlerin alanıdır. Ve biz, aceleyle tüketilen hayatlarımızda bir an olsun durup nefes almak istiyorsak, bir sergi salonunun sessizliğinde ya da bir kitap sayfasının arasında aramalıyız kendimizi.
Sanat, ne tam anlamıyla anlaşılmak ister ne de açıklanmak. O sadece “olmak” ister; saf, dürüst ve içten. Çünkü bazen bir sanat eserinin önünde ağlamanın, bin kelimelik açıklamalardan daha sahici bir anlamı vardır.
Yazar:
Halime TAŞAR
Resim Öğrencsi
yorum Yap