Bazı günler var, anlatmak istiyorum ama kelimeler yetmiyor. Anlatsam eksik kalacak gibi… susuyorum. Sessizliğime sığınıyorum. Çünkü kimse bilmesin istiyorum bazı şeyleri. Bilseler bozarlar gibi. Anlamazlar gibi. Yorum yaparlar, tavsiye verirler, geçer derler… oysa geçmez.
Geçmeyen şeyler var bu hayatta. Zaman bile uğrayıp gitmiş sadece. Dindirmemiş. Kapanmamış. Alışılmış sadece. O da mecburiyetten.
Ben her şeyi herkes gibi yaşamadım. Ben bazı şeyleri içime çeke çeke, geceyle konuşa konuşa büyüttüm içimde. Büyürken ağrısı da büyüdü. Ama dışarıdan bakınca hep “güçlü” göründüm. Çünkü kimse bilmesin istedim.
Bazen biri dokunsa ağlayacak gibi oluyorum. Biri “nasılsın” dese, cevabı gözyaşı olacak kadar doluyum. Ama susuyorum. Çünkü ne diyeceğimi ben bile bilmiyorum artık. O kadar çok şey birikti ki, hangi birini anlatayım…
İçimde susturduğum çocuğu avutup duruyorum her gece. “Tamam geçti” diyorum, ama geçmediğini ikimiz de biliyoruz. O çocuk hâlâ orada, duvarlara resim çizer gibi hayal kuruyor, ama kimse görmesin diye üstünü örtüyorum.
Şimdi sana bir şey söyleyeyim mi? En çok da kendimi özlüyorum. İçimde bir yerlerde hâlâ inanan, hâlâ hayal kuran o eski beni… Ama kimse bilmesin istiyorum. Çünkü o ben, hâlâ kırılabilir.
Yazar:
Aleyna Fatma Arslaner
Gazetecilik Öğrencisi
yorum Yap