Bazen dünya susmaz ama sen susarsın. Konuşacak çok şeyin vardır, fakat kelimeler dudaklarının eşiğinde donar. İşte o an, kendi içinde sessizliğinle baş başa kalırsın. Herkes dışarıda gürültüyle yaşarken, sen içinin derinliklerinde sessiz bir deniz gibi durursun.
Bu sessizlik, korkutucu değil; aksine huzurludur. Çünkü orada kimse yoktur, yargı yoktur, beklenti yoktur. Sadece sen ve senin en gerçek hâlin. Kendine sarıldığın, omzuna kendi elini koyduğun, “Buradayım” dediğin bir an.
Belki de bu yüzden insanın en güvenilir limanı kendisidir. Çünkü dışarıdaki limanlar bazen kapanır, bazen fırtına çıkar. Ama kendi içine döndüğünde, kapılar hep açıktır.
Hayatın öğrettiği bir şey varsa, o da şudur:
“İnsan, önce kendi dostu olmayı öğrenmeden başkasının dostu olamaz.”
Yazar:
Aleyna Fatma Arslaner
Gazetecilik Öğrencisi
yorum Yap