Bugün elimde bir kitap, yanımda kahvem var. Belki de en çok sevdiğim ikili bu. Kahvenin kokusu burnuma geliyor, sayfaların hışırtısı kulağımda. Dünya bir anda daha sessiz, daha huzurlu oluyor.
Bazen düşünüyorum; hayat keşke hep böyle olsa. Sessiz, sakin, kimsenin acele etmediği, kimsenin konuşmadığı anlar… Ne telefon çalsa, ne biri arasa, ne de bir bildirim gelse. Sadece ben, kahvem ve kitabım.
Kahvemi yudumlarken sayfaları çeviriyorum. Her satırda başka bir yere gidiyorum. Belki hiç gitmeyeceğim şehirler, belki hiç tanımayacağım insanlar… Ama bu bana iyi geliyor. Kitapla birlikte hayal kuruyorum, kahveyle birlikte ısınıyorum.
Hayat bazen çok yoruyor insanı. Herkes bir şey istiyor, herkes bir şey söylüyor. Ama kitap konuşmuyor, kahve acele ettirmiyor. İkisi de sessizce yanımda. Sadece varlar. Belki de en çok bu yüzden seviyorum onları.
Bugün bunu yazmak istedim. Kendime bir not gibi… Çünkü bir gün biri okur mu bilmiyorum, belki de kimse okumaz. Ama ben yazdım. Çünkü kahve ve kitap… benim küçük mutluluğum.
Yazar:
Aleyna Fatma Arslaner
Gazetecilik Öğrencisi
yorum Yap