Hayatta bazen kendimizi bir filmin içinde gibi hissederiz. Kimi günler sahne çok kalabalıktır, herkes konuşur, herkes rolünü oynar. Kimi günler ise perde bomboştur; tek başınasınızdır ve sessizlik, bütün şehri kaplar.
Aslında hayat da sinemaya benzer. Senaryosunu çoğu zaman biz yazamayız. Ama oynadığımız rolü nasıl dolduracağımız bizim elimizdedir. Bazen güçlü bir kahraman oluruz, bazen kırılgan bir yan karakter. Ama en önemlisi şudur: Hangi rolü oynarsak oynayalım, sahneye kendi kalbimizi katıp katmadığımızdır.
İnsan, yaşadıklarıyla olgunlaşır. Kaybettikçe anlar, kazandıkça kıymet bilir. Tüm bunların sonunda geriye tek bir şey kalır: hatırladığımız duygular.
Belki de hayatın özü budur. Büyük başarılar, şatafatlı sahneler değil… Küçük bir tebessüm, içten bir selam, gönülden edilen bir dua.
Hayat bir filmse, en güzel rol kalpten oynanandır.
Yazar:
Aleyna Fatma Arslaner
Gazetecilik Öğrencisi
yorum Yap