Bazen düşünüyorum da… Ben kimseye kötü davranmadım. Kimsenin kalbini isteyerek kırmadım. Ama ne garip ki, bir bir uzaklaştı insanlar. Sanki ben değişmişim gibi. Oysa ben hâlâ aynıyım. Hâlâ aynı masumiyetle yaklaşıyorum, aynı iyi niyetle tutuyorum ellerini insanların. Ama onlar… ya tutmuyorlar ya da tutup bırakıyorlar.
Zamanla anladım ki; insanlar değişiyor. Kimileri güç buldukça, kimileri yalnız kaldıkça. Ve bazıları, senin olduğun yerin artık onların dünyasına uymadığını fark ettiğinde… gider. Gitmek için büyük bir sebebe ihtiyaç duymazlar. Sessizleşirler, uzaklaşırlar, bir sabah bir de bakmışsın hiç yoklar.
Eskiden bunu kendime dert ederdim. “Ben ne yaptım ki?” diye sorardım. Ama şimdi biliyorum… İnsanların senden uzaklaşması her zaman seninle ilgili değildir. Bazen sadece yol ayrımıdır bu. Onlar başka tarafa, sen başka tarafa.
Kırgın değilim. Sitem de etmiyorum. Sadece biraz yorgunum. Çünkü birine yürekle bağlanmak, sonra o bağın kopuşunu izlemek, sessiz bir kayıp gibi…
Ama güzel olan şu ki; ben hâlâ kalbimi kaybetmedim. Hâlâ iyi bir insan olmanın ne demek olduğunu biliyorum.
Gidenlere rağmen… ve belki biraz da onlar sayesinde.
Yazar:
Aleyna Fatma Arslaner
Gazetecilik Öğrencisi
yorum Yap