Bazen insanın kendine yeniden sarılması gerekiyor.
Ne olursa olsun “ben hâlâ buradayım” diyebilmek…
Kırıldığın, yorulduğun, hatta pes etmeyi düşündüğün anlarda bile,
içinde küçük bir ses “devam et” diyor ya — işte o senin en güçlü yanın.
Kimse mükemmel değil. Herkesin hayatında bir dağ var,
ama kimileri o dağı tırmanırken, kimileri sadece seyrediyor.
Ben artık seyretmeyi bıraktım.
Küçük adımlar atıyorum, bazen düşüyorum,
ama her defasında biraz daha kendime yaklaşıyorum.
Hayat bence tam da bu:
Kendini tanımak, yeniden denemek,
ve aynaya baktığında “evet, bu sensin” diyebilmek.
Kırık olsan da, yaralı olsan da…
Işığın hep içinde.
Yazar:
Aleyna Fatma Arslaner
Gazetecilik Öğrencisi









yorum Yap